شبي كه مطلع مهر از، طلوع زينب بود
فروغ روز نشسته، به دامن شب بود
هزار رود نوا گر ز كوثر و تسنيم
روان به خانه زهرا،به بوي زينب بود

هزار چشمه خورشيد، از كرانه شب
دميده از دل مهتاب، و چشم كوكب بود
شكوفه با ر لب مرتضي بباغ دعا
ستاره ريز دم مصطفي،به يارب بود
شراب نور زخمخانه سحر، جوشيد
كه جام سرخ شقايق،ز مي لبالب بود
اگر چه “زين اب ”و را نهاد نام، رسول
خداي داند، كاو زينب “ام و اب” بود
زني به همت و مردي، به مردمي سوگند
ضس از حسين، سپهدار عشق، زينب بود